Menu


Mikołaj z Miry. Historia świętego.

Mikołaj z Miry. Historia świętego.

Święty Mikołaj to nieodzowny symbol każdych świąt Bożego Narodzenia. Znany jako starszy pan z siwą brodą, który przynosi prezenty grzecznym dzieciom. Jednak ta bajkowa postać wzorowana jest na biskupie, żyjącym prawie 2 tysiące lat temu.

Mikołaj z Miry, Mikołaj z Bari oraz święty Mikołaj to trzy określenia tej samej postaci, która prawdopodobnie żyła na przełomie III i IV wieku. Mikołaj urodził się w Grecji i był dzieckiem zamożnych rodziców, którzy byli bardzo pobożni. Od dziecka wyróżniał się ogromną wiarą w Boga, ale także empatią i wrażliwością na cierpienie drugiego człowieka. Po śmierci matki i ojca, został obdarowany sporym spadkiem, którym chętnie się dzielił z potrzebującymi. Mikołaj, zostając biskupem Miry, czyli obecnie Demre, dbał o potrzeby mieszkańców, zapewniając im pomoc materialną oraz oczywiście duszpasterską. Z biegiem czasu dokonywał coraz więcej cudów, które przysporzyły mu większą chwałę. 

Jedna z legend z IX wieku mówi, że młody Mikołaj, jeszcze przed wyborem na biskupa, miał chciwego i bogatego sąsiada, który drwił z pobożności świętego. Bóg ukarał sąsiada i sprawił, że stracił majątek oraz popadł w skrajną biedę. Gdy nie miał już pieniędzy na utrzymanie rodziny, postanowił sprzedać swoje trzy córki do domu publicznego, ponieważ nie było kandydatów, którzy poślubiliby je bez otrzymania stosownego posagu. Mikołaj, po długich rozważaniach i modlitwie, postanowił uratować cnotę dziewcząt. Trzykrotnie, późną porą nocną wrzucał przez okno pieniądze przeznaczone na posag dla każdej kolejnej siostry. Gdy sąsiad wyprawił już dwa wesela, postanowił dowiedzieć się, skąd biorą się tajemnicze pieniądze.

Czuwał całą noc i ze zdumieniem odkrył, że to pogardzany przez niego Mikołaj wrzuca po raz trzeci pieniądze przez okno. Zawstydzony podziękował mu i postanowił zmienić swoje życie na zgodne z przykazaniami. Kiedy cesarz Konstantyn I Wielki skazał trzech młodych mężczyzn z Miry na karę śmierci za jakieś wykroczenie, które było nieproporcjonalne do tak surowego wyroku, św. Mikołaj udał się osobiście do Konstantynopola, by uprosić dla swoich wiernych ułaskawienie. Druga historia to uratowanie swoją modlitwą rybaków od utonięcia w czasie trwania gwałtownej burzy.

Innym zaś razem w czasie panującej zarazy usługiwał osobom chorym, narażając tym swoje własne życie. Mówi się też o wskrzeszeniu trzech zabitych osób przez hotelarza, który dopuścił się czynu w złości, po tym, gdy zamordowani nie mogli wypłacić jemu należności. W jego życiorysie można znaleźć także niemiły epizod. Mikołaj był prześladowany i ostatecznie uwięziony w czasie panowania cesarza Dioklecjana i Maksymiliana. Uwolnił go dopiero edykt mediolański w roku 313. Święty Mikołaj uczestniczył także w pierwszym soborze powszechnym w Nicei w 325 roku, na którym potępione zostały przez biskupów błędy Ariusza. Decyzje podjęte podczas soboru wywarły ogromny wpływ na rozwój religii, kultury i nauki europejskiej. 

Po długich latach owocnej służby duszpasterskiej, święty Mikołaj zmarł. Prawdopodobnie było to 6 grudnia między 345 a 352 roku, choć nie ma jednego rzetelnego źródła potwierdzającego tę informację. Jego ciało zostało pochowane w Mirze, gdzie przetrwało do roku 1087. Dnia 9 maja tegoż roku zostało przewiezione do miasta Bari, znajdującego się we Włoszech. Mimo braku dokładnych zapisów o jego życiu, św. Mikołaj jest jedną z najbardziej barwnych postaci w hagiografii. 

(mk)

Skomentuj


Skomentuj artykuł za pomocą konta Facebook
Skomentuj artykuł bezpośrednio
Powrót na górę